ไฟดับ!

  

เมื่อกี๊ หอหญิงไฟดับ
ไม่รู้ที่ตึกอื่นดับด้วยเปล่า แต่มันไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนเลยล่ะ
..อยู่ดีๆก็มืดและร้อนมาก -แม้ฝนกำลังตก- เพราะเราไม่ได้เปิดหน้าต่าง
ทุกอย่างดับพรึ่บเหลือแต่โน้ตบุค(แต่เน็ตหลุด)
เลยหยิบหนังสือไปนั่งอ่านหน้าโถงลิฟต์ .. ลมกำลังเย็น และมีไฟฉุกเฉิน
 
ไฟดับลิฟต์ก็ดับ .. ไม่รู้มีคนติดอยู่ข้างในป่าวแฮะ(!)
 
ไม่รู้จะดับนานมั้ย กลับบ้านดีไหมน้า
อ่านหนังสือยังไม่ทันถึงหนึ่งหน้าไฟก็มาแหล่ว
 
 
สมัยอยู่ทาวน์เฮาส์
เวลาไฟดับจะเกิดชุมชนพิเศษเล็กๆขึ้น
ทุกคนจะออกมานอกบ้าน (เหมือนมดหนีน้ำออกมา -_-")
 
ลำดับปรากฏการณ์ไฟดับของซอยบ้านเรา
1."บ้านอื่นดับป่าววะ" ..ทุกคนชะโงกออกมาแค่หน้า(มาเจอกัน)
2.ถ้าได้ยินเสียงโวยวาย ก็แปลว่าดับหมดชัวร์ ไม่ต้องออกไปดู
3.ยกเก้าอี้ออกไปนั่งหน้าบ้าน ตากลมข้างนอกเย็นดี
4.บางทีก็นอนมันบนกระโปรงรถยนต์น่ะแหละ
5.เสียงพูดคุยจอแจ
   *เพราะอยู่ๆทุกคนก็ว่างเพราะทำงานที่ทำอยู่ไม่ได้
     เลยเป็นโอกาสหนึ่งให้คนข้างบ้านได้คุยกัน
     (แต่ปกติคนในซอยเราก็รู้จักกันหมดอยู่แล้วล่ะ)
6.เด็กๆได้ออกมาเจอกันตอนมืดๆครบแก๊งค์ (เป็นเรื่องสนุกทีเดียวเพราะปกติพ่อแม่บังคับให้เข้าบ้านเร็ว)
7.ไฟดับมองเห็นดาวสวยขึ้น
8.นั่งกินข้าวใต้แสงเทียน
9.อาบน้ำกับเทียนวิบไหวเป็นเงา(ตัวเอง55)น่ากลัว
10.บางคนเริ่มเปิดไฟรถ
11.บางคนก็ก๊งเหล้า
12.พอไฟมาจะมีเสียง"เฮ"
 
 
ตอนปี1 ศาลายา หอหญิงไฟดับคืนก่อนสอบ
กลายเป็นเวลาผ่อนคลายจากการอ่านหนังสือสอบ(ตอนนั้นขยัน)
สาวๆวิ่งเล่นกันในหอ:)
เกาะกันไปมาหัวเราะเอิ๊กอ๊าก แวะห้องคนโน้นทีคนนี้ที หนุกหนานๆ ..ชอบบรรยากาศตอนนั้นจัง
(ความทรงจำบางส่วนกลับมาอย่างน่ากลัว .. น่ากลัวว่าที่จริงในหัวเราก็เก็บอะไรได้เยอะนะ)
คิดดีใจกันว่า"เย้ ไฟดับ คนอื่นจะได้อ่านไม่ได้ meanจะได้ต่ำๆ" 555เลว
 
 
ไฟดับ ณ ห้างสรรพสินค้า
ไม่รู้คนอื่นยังไงแต่เราเห็นเป็นเรื่องน่าสนุกนะ
เหมือนฉากเกิดมหันตภัยในหนัง 55
(ยกเว้นตอนต่อคิวซูเปอร์มาร์เก็ต เซ็งมาก)
แค่แสงสีเปลี่ยนไป ก็เหมือนอยู่คนละโลกเลย ..ออกจะมหัศจรรย์
จำได้ว่าเมื่อก่อนห้างไฟดับบ่อยนะ
 
 
ไฟดับที่โรงเรียน
ก็ดีน่ะสิ ไม่ต้องเรียน ..โฮะๆๆ
แต่บางคาบก็สอนต่อไปอย่างมืดๆร้อนๆ T_T
 
 
ปรัชญาระหว่างไฟดับ
ไฟดับทีไร นึกเห็นความ dependent ของมนุษย์ทุกที
ไม่มีไฟฟ้า ทุกอย่างพลันสลาย
เทคโนโลยีเป็นได้แค่ของตกแต่ง (จะมีของในบ้านสักกี่ชิ้นกันที่ยังใช้การได้ถ้าไม่มีไฟฟ้า)
มนุษย์สมัยก่อนเก่งจังเลย อยู่ได้ยังไงน่ะ
 
นึกแล้วอยากผลิตที่ชาร์จไฟที่ใช้ต่อกับอุปกรณ์ไฟฟ้าได้ทุกอย่างแล้วแต่คุณเลือก priority
เราเลือกพัดลม:D
เรื่องต่อไป
ใส่ความเห็น

3 ความเห็น

  1. โอว..ตอนแรกว่าจะพิมพ์สั้นๆลงในสมุดเยี่ยม
    แต่มันกลับยาวจนกลายเป็นบล็อกโดยไม่ได้คาดคิด!
    ไม่ได้อัพบล็อกแบบพิมพ์ไปเรื่อยๆ(ไม่ได้วางโครงไว้ก่อน)มานานแล้ว
    แต่ต้องลืมไรอีกแหงเลย

    ตอบกลับ
  2. นู๋ปุ้ม..แค่ไฟดับหนึ่งนาทีทำให้แกบ่นได้ยาวขนาดนี้เลยหรอ
    อิอิ…ล้อเล่นหน่า
    กำลังจาชมว่ามีพรสวรรค์ต่างหาก…หุหุ
    งานเขียนของแกช่างแฝงปรัชญาแง่คิดไว้เสมอ..(แม้เราจาคิดไม่ออกก็เหอะ…แต่ก็ชอบอ่านนะ…ฮ่า)

    ตอบกลับ
  3. ตอนนี้ไฟในตัวเราก็ดับมอดไปแล้ว
     
    T T

    ตอบกลับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: