ปิดเทอม 1 อาทิตย์ของฉัน

เรียงความเด็กประถมเรื่อง ปิดเทอม 1 อาทิตย์ของฉัน
 
น่าอนาถจริงๆ แค่ 1 อาทิตย์ยังมีหน้ามาเรียกว่าปิดเทอมอีก  แต่นี่แหละวันหยุดยาวนานสุดในรอบ..(อะไรหว่า?นับไม่ถูก)ของเรา
 
ฉันใช้วันหยุดได้น่าอนาถเฉกเช่นเดียวกันกับการปิดเทอม ทำตัวเป็นสิ่งไม่มีชีวิตซะ 5วัน นอนนานกว่าครึ่งชีวิต เฉลี่ยวันละ 12-14 ชม.(จริงๆ) ไม่ได้กินอะไรมาก เพราะแด๊กสิ่งของรับประทานได้สำหรับห้าวันหมดไปในมื้อแรกของวันหยุดซะแล้ว  อยู่กันตามลำพังกับหมา ทะเลาะกับหมา แย่งของกินกับหมาไปวันๆ เจ้าหมาเพื่อนร่วมชะตากรรม พวกเราต่างก็อยู่ในสภาพติดเกาะในบ้านโดดเดี่ยวแถบทุ่งนาแห่งนี้ ..มีครั้งหนึ่งเจ้าหมาพบสมบัติ! ช็อกโกแล็ตแท่งใหญ่ที่น้องกินเหลือไว้ ..ฮะฮ่า! เสร็จตู! ช็อกโกแล็ตมีไว้สำหรับคนนะจ๊ะ ขอบใจมากที่อุตส่าห์ดมหามาให้
 
เพิ่งมี 2วันสุดท้ายนี่แหละ ค่อยใช้วันหยุดเป็นหน่อย
 
เป็นก้าวแรกออกจากบ้าน หลังจากไม่ได้ออกและไม่ได้คิดเลยว่าตัวเองอยู่แต่ในบ้านมา 5วันแล้ว
มันเกิดขึ้นเมื่อเราได้แหงนหน้ามองท้องฟ้าอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก
ภาพที่เห็นคือยอดเมฆนุ่มสะท้อนแสงแดด เหมือนวิปครีมถูกตีจนฟู เหมือนผมหยิกนุ่มของเทพบุตร!
อยากจะเห็นภาพเต็มๆของสิ่งนั้น
เมฆทั้งก้อน ทุกก้อน ฟ้าทุกตารางนิ้ว ..เท่าที่เราจะวิ่งตามทัน
เราต้องออกไปจากบ้านหลังนี้
 
จะออกไปได้อย่างไร
ทันใดนั้น สายตาพลันปะทะจักรยานใหม่คันเก่า จักรยานที่ยางแบน สนิมเขรอะ กลายเป็นที่วาง&แขวนของไป  ตั้งแต่ซื้อมาเจ้านี่ยังไม่ได้ถูกใช้คุ้มสักนิด ครั้งเดียวที่ถือว่ามันถูกขี่อย่างจริงจังคือ เมื่อวันที่ซื้อมา-_-" ระยะทาง 20กิโลจากศูนย์การค้าถึงบ้านคงทำให้มันคิดว่ามันเป็นจักรยานที่เท่ห์ที่สุดในย่านนั้น
 
ตอนนี้เราจะต้องพาเจ้านี่ออกไป แต่จะได้ไหมล่ะ ยางแบนติดพื้นเสียแล้ว ลองค่อยๆเอาของออกจากมันทีละชิ้น ทีละชิ้น ดูก่อน
แล้วเราจะออกจากบ้านได้อย่างไร ประตูบ้านมีกุญแจล็อกอยู่ บ้านที่ไม่คุ้นเคยด้วยเพิ่งย้ายเข้าช่วงเราอยู่แต่หอ หยิบจับอะไรก็เงอะงะ แค่คิดก็ขี้เกียจเสียแล้ว
 
…………    __V  ……….
              ( ) ( )
…………………………………….
 
-ฉาก2 ขณะขี่-
นี่เราเสียเวลามา 5วันโดยลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไรกัน! ลืมนึกถึงจักรยาน ลืมนึกถึง fresh air ลมเย็นที่จะมาปะทะหน้าเรายามทะยานไปตามถนนข้างทุ่งนา ทุ่งนาเล็กกระจิริดขนาดขี่ไม่ถึง 5นาทีก็วนครบรอบแล้ว ระยะทางสั้นๆรูปตัวแอล บางครั้งขี่เลี้ยวได้อีกนิดเป็นรูปตัวที ด้านหนึ่งถูกจำกัดด้วยถนนใหญ่ ที่คงไม่ได้รับอนุญาตให้ขี่อะไรก็ตามออกไปอีกแล้ว เพราะเกือบถูกรถชนตั้งแต่วันแรกที่ซื้อไอ้นี่มา (เราเป็นคนขี่จากห้างกลับบ้านเองแหละจ้ะ) ด้านที่เหลือเฝ้าโดยฝูงหมาแปลกหน้า(โอ เราสิแปลกหน้า ..หมามันอยู่ของมันมาตั้งนานแล้ว) ยังไม่นับคนน่ากลัวอีก ..ทำไมชีวิตคนเราต้องระวังอะไรมากมายขนาดนี้ แค่ขี่จักรยานหน้าบ้านยังมีแต่ข้อจำกัด มีแต่เรื่องให้กลัว ฮูเรให้กับการมีชีวิตหนึ่งที
 
เที่ยงวัน ออกมาลันล้า ขี่จักรยาน บ้าไปแล้ว แดดไม่ค่อยมี แต่ก็ร้อนและพอทำให้ดำได้(แล้วที่ผ่านมาตูจะพยายามหลบแดดทำไมฟะ เมื่อในที่สุดก็ยอมดำง่ายๆแบบนี้-_-")
 
ความคิดพุ่งฉิวเข้ามา(และผ่านออกไป:P) ไอเดียพุ่งกระฉูด(หากเขียนหนังสือตอนอยู่บนจักรยานได้คงได้สักเรื่อง:D) รู้สึกคล่องแคล่วทันที อัตรา synchronized สุงสุด!
ไปเลยอีวา03! sixth child มาแล้ว วะฮะฮะฮ่า!
 
ความทรงจำสมัยเด็กหลั่งไหลเข้ามา
การผจญภัยเพื่อค้นหาพื้นที่ที่ไม่เคยเห็น ทุกสิ่งคือของเล่น รอบบ้านคือโลกทั้งใบ ซอยทาวน์เฮาส์ธรรมดาคืออาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ เราคือผู้บุกเบิก!
 
คางคกแบนสองตัว กล้วยแขกแบน ดอกไม้บ้านอื่น ทุ่งนา คุณป้าและรอยยิ้ม จิ้งเหลนแตกตื่น นกกระพือหนี
 
นกแถวนี้ก็เหมือนในกรุงเทพฯ นกกระจอก นกเขา นกกางเขน นกกาเหว่า ฯลฯ
ที่พอจะดูดีกว่าคือมีนกกระยาง สีขาวปลอด ตัดกับปากและขาดำสนิท สวยมากๆ
 
อยากจะลองขอคุณลุงไถนา แต่พ่อแม่คงไม่ดีใจเท่าไหร่:P (..ไถนาเคียงข้างด้วยฝูงนกกระยางเท่ห์สุดๆ)
อยากจะลองย่ำโคลนโดยไม่สนใจ organisms หน้าไหน
 
อา..ลืมว่า..จะเขียนเรียงความเด็กประถม
 
—————————————– 
fun fact:
sign ที่แปลว่าเราไม่ได้กลับบ้านนานเกินไปแล้ว คือ มีนกเขามาทำรัง+ออกไข่ที่กิ่งไม้ข้างหน้าต่างห้องนอนเรา😉
 
เรื่องก่อนหน้า
ใส่ความเห็น

6 ความเห็น

  1. ท้องฟ้าเป็นสิ่งที่แปลกดีนะ เพียงแค่เราได้แหงนหน้าขึ้นไปมองก็ทำให้เรารู้สึกสบายใจขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด (ยกเว้นตอนฝนใกล้ตกอ่ะนะ มองทีไรไม่เคยรู้สึกสดใสขึ้นมาได้สักที) เวลาที่ความเครียดพุ่งขึ้นถึงขีดสุด ขอแค่เราได้มีโอกาสมองฟ้าใสๆ และสูดอากาศเข้าไปให้เต็มปอด แค่นี้เราก็พอใจแล้ว

    ตอบกลับ
  2. hematemesis

     /  ตุลาคม 8, 2006

    เรียงความของผู้ป่วยจิตเวช ที่ชื่อวิริยา
    อ่านแล้วสนุกดี
    ว่าง ๆ เขียนแบบนี้อีกนะเฟ้ย

    ตอบกลับ
  3. patompong

     /  ตุลาคม 10, 2006

    ไม่น่าเชื่อว่าเรากะแกใช้ชีวิตปิดเทอมได้ทุเรศพอกัน
     
    เรานี่ ใช้ชีวิตเหมือนหมูมากกกกก
     
    นอนทั้งวัน ถ้าจะขยับตัวก็เพื่อไปกิน หุหุ

    ตอบกลับ
    • พิมพ์ลดา สินกอบสวัสดิ์

       /  ตุลาคม 27, 2011

      เห็นด้วยเลยเราก็เหมือนกัลหมูยังเรียกพี่เลยคริคริ

      ตอบกลับ
  4. เราได้ปิดเทอมแล้ววว ยะฮู้
    แม้ว่านี่จะเป็นปิดเทอมครั้งสุดท้ายของเรา
    จนบัดนี้ เราก้อใช้เวลาหมดไปกะการกินนอน เหมือนกัน
    555+
     
     

    ตอบกลับ
  5. ป่านนี้หมาตัวนั้นยังสุขสบายดีอยู่มั๊ยนะ
    อดกินชอคโกแลตเลยน้องหมา
    ปิดเทอมที่แสนดีก็ผ่านไปนานแล้วเหมือนกันเนาะ

    ตอบกลับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: